حضور و غیاب GPS و حصار جغرافیایی

حضور و غیاب GPS از یک مرز مجازی به نام محدودهٔ جغرافیایی استفاده می‌کند که پیرامون هر کارگاه رسم می‌شود. وقتی کارگر می‌رسد، FastBuild را باز می‌کند و از گوشی خود روی ثبت ورود می‌زند. برنامه زمان دقیق و موقعیت GPS را ثبت می‌کند و پیش از پذیرش ثبت ورود، تأیید می‌کند که کارگر داخل محدودهٔ جغرافیایی کارگاه است.

هر ثبت ورود یک شیفت کاری ایجاد می‌کند که به کارمند، کارگاه و زمان گره خورده است. وقتی شیفت پایان می‌یابد، کارگر ثبت خروج می‌کند و FastBuild ساعات کارکرد آن شیفت را محاسبه می‌کند. از آنجا که موقعیت هم در ثبت ورود و هم در ثبت خروج ثبت می‌شود، سابقهٔ حضور و غیاب قابل راستی‌آزمایی است و نه مبتنی بر امضای کاغذی یا حافظهٔ سرپرست.

ثبت ورودهای خارج از محدوده بی‌صدا پذیرفته نمی‌شوند. FastBuild آن‌ها را علامت‌گذاری می‌کند، شیفت را به‌عنوان مغایرت GPS مشخص می‌کند و به مدیران اطلاع می‌دهد تا پیگیری کنند. این کار سابقه‌ای شفاف ایجاد می‌کند که اختلافات بر سر ساعات گزارش‌شده و زمان سپری‌شده در کارگاه را کاهش می‌دهد.

محدوده‌های جغرافیایی برای هر کارگاه با یک نقطهٔ مرکزی و یک شعاع پیکربندی می‌شوند. یک کارگاه نزدیک پارکینگ یا محوطهٔ مصالح می‌تواند از شعاع بزرگ‌تری استفاده کند؛ یک کارگاه کوچک داخلی می‌تواند از شعاع تنگ‌تری بهره ببرد. چون مرز قابل پیکربندی است، سیستم هم برای پروژه‌های فضای باز و هم برای تأسیسات بسته کار می‌کند.

برای شرکت‌های ساختمانی کانادایی، حضور و غیاب GPS فرایند دستی برگهٔ ساعت را با سابقه‌ای جایگزین می‌کند که یکدست، زمان‌مهرشده و به یک موقعیت فیزیکی گره‌خورده است. این روش از گزارش‌گیری روزانه، ساعات حقوق و دستمزد و بازبینی اضافه‌کاری پشتیبانی می‌کند، چون داده‌های حضور و غیاب از همان ابتدا ساختاریافته‌اند.